ΑΝΘΡΩΠΕ ΑΓΑΠΑ

Δεν θυμάμαι πότε μου μπήκε το μικρόβιο της αλληλεγγύης, το μόνο που θυμάμαι όμως σαν εικόνα μύησης με το πέρασμα των χρόνων, ήταν τη γιαγιά μου που – αν κ πολύ φτωχή – συνέχεια και με όποιο τρόπο προσπαθούσε να βοηθήσει όσους περνούσαν από το σπίτι της. Με τα χρόνια η εικόνα αυτή έγινε τόσο οικία που μεγαλώνοντας μετουσιώθηκε και σε μένα φυσιολογικά σαν δεύτερη φύση…
Σκεπτόμενη με τα χρόνια το κίνητρο μιας γυναίκας σχεδόν αγράμματης για κάτι τόσο σημαντικό, κατέληξα πως ήταν δίχως άλλο η αγάπη… αγάπη για τον ίδιο τον άνθρωπο, αγάπη για την ίδια τη ζωή γιατί μόνο ένας άνθρωπος που αγαπά αληθινά το θείο δώρο που του δόθηκε μπορεί να δώσει με απλοχεριά, χωρίς δεύτερες σκέψεις και χωρίς ποτέ να ζητήσει αντάλλαγμα…
Δυστυχώς όλο αυτό δεν είναι κάτι που μαθαίνεται, είναι κάτι που υπάρχει ήδη στο dna σου ή το έχεις ή δεν το έχεις… η αλήθεια είναι- και το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό – όταν υπάρχει πλούτος κ ευημερία κανείς δεν μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί το διπλανό του, τον άνθρωπο που μπορεί να μην έχει να πάρει τα απαραίτητα για να ζήσει, είμαι απόλυτα σίγουρη πως πάντα υπήρχαν τέτοιες περιπτώσεις, δεν είναι σημερινό φαινόμενο, απλά ενδεχομένως να ήταν ελάχιστες.
Και η ζωή κυλούσε ήρεμα, χαλαρά κ ευχάριστα για τους περισσότερους από εμάς. Μοιραία κάπου στην πορεία, αποπροσανατολιστήκαμε όλοι μας ίσως, απορροφηθήκαμε τόσο πολύ από το εγώ μας, που ξεχάσαμε να αγαπάμε αληθινά και έτσι ξεχάσαμε και άλλα σημαντικά και ουσιαστικά πράγματα που μας έδιναν χαρά. Εγκλωβιστήκαμε σε έναν ατελείωτο αγώνα να αποκτήσουμε υλικά αγαθά με σκοπό να γίνουμε χαρούμενοι, και παγιδευτήκαμε σε ένα ατελείωτο κυνήγι της ευτυχίας αλλά η ευτυχία ερχόταν για λίγο και μετά έφευγε… και μετά πάλι από την αρχή και πάλι και πάλι και πάλι…
Και μετά ήρθε η κρίση και μαζί της όλα άλλαξαν… άλλοι μπόρεσαν να διαχειριστούν τις απώλειες άλλοι πάλι όχι…
Οι πιο ευέλικτοι το είδαν λίγο διαφορετικά, είναι αυτοί που μπήκαν πρώτοι στη διαδικασία μετά το πρώτο σοκ – που λίγο πολύ όλοι έχουμε υποστεί- να δουν τα πράγματα με ψυχραιμία, και οι πρώτοι που με κάποιο τρόπο προσπάθησαν να δουν τι γίνεται και δίπλα τους. Δεν είναι τυχαίο που πλέον οι δράσεις αλληλεγγύης με όποια μορφή, εμφανίζονται όλο και πιο συχνά και όλο και περισσότεροι άνθρωποι είναι έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Σήμερα, αντιλαμβανόμαστε ότι στη θέση του γείτονα που σήμερα έχασε τη δουλειά του, αύριο μπορεί να βρεθούμε εμείς…
Έτσι, η αγκαλιά μεγαλώνει, η προσπάθεια αυξάνεται, η ελπίδα δεν σβήνει, γιατί ξέρεις πως από τη δική σου βοήθεια εξαρτάται κ κάποιος άλλος… κ είναι αυτό που στην τελική σε κάνει να χαμογελάς, να νοιώθεις πλήρης όταν βλέπεις ότι κάτι γίνεται και νοιώθεις ευτυχισμένος με όλη τη σημασία της λέξεως, κάτι που δεν σου έδινε τόσο έντονα κανένα καινούργιο φόρεμα, κανένα καινούργιο αυτοκίνητο ούτε καν ακόμη μια έξοδος που σε έκανε στο τέλος της να νοιώθεις ακόμη πιο κενή..
Για μένα η αλληλεγγύη που ξεκινά από την άδολη αγάπη, είναι πανάκεια στις μέρες μας… οφείλουμε να είμαστε ευαισθητοποιημένοι, οφείλουμε να βοηθάμε, οφείλουμε να προσφέρουμε με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας αν θέλουμε αύριο να ελπίζουμε σε έναν καλύτερο κόσμο γι’αυτό μην αδιαφορείτε, μην προσπερνάτε, θυμηθείτε πως μαζί μπορεί αυτός ο κόσμος να αλλάξει, μαζί μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα, μαζί μπορούμε όλοι να χαμογελάμε. Δίνε ότι μπορείς και σου περισσεύει χωρίς όρους και προϋποθέσεις και η ζωή θα σου τα επιστρέψει εντόκως, να είστε σίγουροι… σας φιλώ!