Ευχαριστίες & Σκέψεις για τη στήριξη του Δημοτικού Γηροκομείου Λάρισας

Το μεσημέρι της Τετάρτης, τόσο στους ηλικιωμένους του γηροκομείου μας , όσο και στο προσωπικό και τη Διοίκηση του, δόθηκε ένα μεγάλο δώρο από όλους εκείνους τους φορείς που με την παρουσία τους και την  προσπάθειά τους, έδειξαν τη στήριξη προς την τρίτη ηλικία.

Παραδόθηκαν από την κ.  Ευαγγελία Λιακούλη, τον αντιδήμαρχο Κοινωνικής Πολιτικής Σωτήρη Βούλγαρη , τον εφημέριο του Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου π. Νικηφόρο Κοντογιάννη και τους εκπροσώπους των υπόλοιπων φορέων που συμμετείχαν στη διοργάνωση, όλα εκείνα που συλλέχθηκαν από το δίκτυο “ΚΑΝΕΙΣ ΜΟΝΟΣ” μέσα σε ένα πραγματικά συγκινητικό κλίμα, με τους ήχους της μπάντας του Ι. Ν. Αγίου Γεωργίου Λάρισας.

Μεγάλη χαρά για όλους εμάς να δεχθούμε αυτή τη χειρονομία αλληλεγγύης από όλους όσους προσέφεραν για την ενίσχυση του Γηροκομείου. Του Γηροκομείου της πόλης μας!

Είδαμε νέους ανθρώπους να δίνουν μορφή στην αλληλεγγύη και να σχεδιάζουν τον καμβά με ζωντανά χρώματα.  Και αναθαρρέψαμε..

Τέτοιες πρωτοβουλίες αναδεικνύουν την κοινωνική ευαισθησία και την έννοια της προσφοράς, δίνοντάς μας ταυτόχρονα  σε όλους εμάς, τους ανθρώπους του Γηροκομείου, επιπλέον δύναμη για τη συνέχιση του έργου μας. Αλλά πάνω από όλα αποδεικνύουν ότι όλοι εμείς, όλοι οι άνθρωποι είμαστε ΜΙΑ οικογένεια ή θα έπρεπε να είμαστε ΜΙΑ οικογένεια!

Αυτές οι δράσεις και οι κινήσεις των ανθρώπων, των συμπολιτών μας, αποτελούν έμπρακτη απόδειξη του υψηλού αισθήματος της ατομικής και συλλογικής ευθύνης και σε αυτή, την εξαιρετικά δύσκολη για όλους μας περίοδο.

Τέτοιες πρωτοβουλίες όμως, των απλών συμπολιτών μας, οι οποίοι λειτουργούν σε προσωπικό επίπεδο με γνώμονα την ουσία της προσφοράς, μας βάζει στην διαδικασία να σκεφτούμε το μέγεθος της συμβολής της πολιτείας.

Αν σκεφτούμε ότι, κάθε Γηροκομείο έρχεται να λύσει ένα κοινωνικό πρόβλημα το οποίο δεν θα ήταν παρά μόνο ένα αγκάθι στον οφθαλμό της πολιτείας -χωρίς την ύπαρξη του-, αν σκεφτούμε επίσης ότι το γηροκομείο έρχεται και απαντά σε ανθρώπινα προβλήματα, (μοναξιάς, περίθαλψης, στέγασης, σίτισης, κλπ), τότε μπαίνουμε σαφέστατα στη διαδικασία να σκεφτούμε. Περιμένουμε κάτι από τους απόντες ή προχωράμε ;

Δε νομίζω ότι έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε! Έχουμε υποχρέωση να συνεχίσουμε.

Υπάρχουν παραδείγματα υψηλού αισθήματος κοινωνικής ευαισθησίας  και προσφοράς που μεταμόρφωσαν το “άσχημο παπί, σε κύκνο”. Υπάρχουν δομές του ιδίου καθεστώτος με το Γηροκομείο της Λάρισας, που ζωντάνεψαν μετά από τη φθορά του χρόνου, επειδή κάποιοι θεώρησαν υποχρέωσή τους να προσφέρουν τα αυτονόητα  (άνετη διαβίωση στους απόμαχους της ζωής με σύγχρονες προδιαγραφές, κλπ). Κατάλαβαν ότι σήμερα οι άνθρωποι δεν έχουν μόνο ανάγκη από ένα πιάτο φαΐ και μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους. Μετά από χρόνια δουλειάς έχουν ανάγκη από ποιότητα ζωής.

Και ερχόμαστε να αναρωτηθούμε, το άσχημο παπί θα συνεχίσει να παραμένει άσχημο, θα γίνεται ακόμα πιο άσχημο ή θα μεταμορφωθεί?.

Δυστυχώς το γηροκομείο μας δεν βρίσκεται σε καμία ατζέντα.

Μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά είναι σκληρότερη η δικιά μας πραγματικότητα.

Το Δημοτικό Γηροκομείο Λάρισας είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και δεν ανήκει στον Δήμο Λαρισαίων. Η λέξη ΔΗΜΟΤΙΚΟ  στην επωνυμία του  προστέθηκε τιμής ένεκεν στην παραχώρηση του οικοπέδου για την ανέγερση του και βάσει του Οργανισμού του ο εκάστοτε Δήμαρχος Λαρισαίων βρίσκεται στη θέση του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου. Ως ίδρυμα επιβιώνει, λειτουργεί και παρέχει υπηρεσίες  μισό αιώνα και πλέον, ως χώρος υγείας και ζωής των ηλικιωμένων, αξιοποιώντας την περιουσία του και χάρη στη  βοήθεια και τη στήριξη των συμπολιτών, των εθελοντών, των δωρητών και την συμμετοχή των ηλικιωμένων, δεδομένου ότι  την  λειτουργία του δεν την  χρηματοδοτεί ούτε το κράτος ούτε η τοπική αυτοδιοίκηση.

Συστάθηκε χάρη σε δωρεές τριών  μεγάλων  ευεργετών αλλά και την άοκνη προσπάθεια προσώπων που αφιέρωσαν μέρος της ζωής τους για τη δημιουργία του.

Αλήθεια, ξέρει κανείς, τον μισό αυτό αιώνα της λειτουργίας του, πόσους έχει φιλοξενήσει και αν δεν υπήρχε το ταπεινό Γηροκομείο μας, ποια θα ήταν η τύχη των άπορων γερόντων ή εκείνων χωρίς οικογένεια?

Πρόκειται για την μεγαλύτερη δομή στο νομό μας,  που διανύει το πεντηκοστό τέταρτο έτος της, με αδιάλειπτη προσφορά στους ηλικιωμένους, παρά τις Συμπληγάδες , από τις οποίες περνάει συνεχώς.

Οι καιροί είναι δύσκολοι. Ο αντίκτυπος της παρούσης συγκυρίας φαντάζει βουνό και φοβίζει. Η μοναδική ελπίδα για να το περάσουμε είναι η ανθρώπινη αλυσίδα, η οποία σαν ένα σώμα, με οδηγό την προσφορά, θα κοινωνήσει το πραγματικό νόημα της ζωής και την ανάσταση της κοινωνίας.

Εμείς, οι άνθρωποι του Γηροκομείου, θα συνεχίσουμε τον άνισο αγώνα, με όλες τις δυσκολίες που υπάρχουν  και απευθύνουμε

Ένα θερμό ευχαριστώ στη βουλευτή κ. Ευαγγελία Λιακούλη, στο Δίκτυο “Κανείς Μόνος” και τους συνδιοργανωτές του.

Ένα θερμό ευχαριστώ σε όλους εκείνους που αγκάλιασαν αυτή την πρωτοβουλία .

Ένα θερμό ευχαριστώ σε όλους τους συμπολίτες που στέκονται δίπλα μας όλη αυτή την περίοδο της πανδημίας.

΄Ένα θερμό ευχαριστώ για την ευαισθησία τους και τον ανθρωπισμό τους.

Καλή Ανάσταση!

Εύχομαι η εθελοντική αυτή αρωγή να βρει μιμητές δίνοντας τη δυνατότητα στο Γηροκομείο να ξεπεράσει οριστικά τις Συμπληγάδες.

Ελπίζω…

Εύχομαι να συνεχίσουν να πορεύονται έτσι, όπως εύχομαι όλοι εμείς να μην τους απογοητεύσουμε…..

Κατερίνα Γ. Ζιαζιά

Προηγούμενο άρθροΛάρισα: Συγκέντρωση αγαθών από την Εθνική ομάδα γυναικών βόλεϊ
Επόμενο άρθροΆγριες Μέλισσες: Η Ανέτ στην αντεπίθεση