Γιατί πολλά ζευγάρια δυσκολεύονται να περάσουν μαζί την καραντίνα; – Οδηγός επιβίωσης

Προχθές το απόγευμα όταν βγήκαν τα μέτρα για την απαγόρευση της (άσκοπης) κυκλοφορίας, βρέθηκα μπροστά σε ένα πολύ ενδιαφέρον δίλημμα: να περάσω τις υπόλοιπες δεκατέσσερις ημέρες στο σπίτι μου ή μαζί με το αγόρι μου με το οποίο βγαίνουμε μόλις ένα μήνα μαζί;

Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ πολύ, και αποφάσισα να φτιάξω μια βαλίτσα με λίγα και απαραίτητα ρούχα και να πάω σε εκείνον.

Η επιλογή μου ήταν απόλυτα συνειδητή: δεν θυμάμαι από πότε έχω να μείνω σε ένα σπίτι με κάποιον που θέλω πολύ, χωρίς να χρειάζεται να πάμε κάπου, να δουλέψουμε εξωφρενικά ή να αγχωθούμε υπερβολικά για πράγματα καθημερινής ρουτίνας.

Τη θεώρησα μια σπουδαία ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα, να περάσουμε χρόνο μαζί, είτε μιλώντας, είτε βλέποντας ταινίες, είτε μαγειρεύοντας.

Ωστόσο, δεν είναι όλα τα ζευγάρια στην ίδια φάση και δεν βιώνουν την καραντίνα σαν μια ιδανική κατάσταση να περάσουν ποιοτικό χρόνο με το σύντροφό τους. Φταίνε τα χρόνια που είναι μαζί, έχουν κάτι άλλο;

  • Ο Στέφανος Κατσάρας, Ψυχολόγος MSc, MSc Behaviour Analyst στο Psychocare Athens, εξηγεί πως το φαινόμενο #μένουμε σπίτι είναι κάτι παραπάνω από μια υγειονομική καραντίνα ως μέτρο πρόληψης του covid19:

«Οι συνθήκες στις οποίες ζούμε τις τελευταίες μέρες είναι ασυνήθιστες, και πρωτόγνωρες. Κατά συνέπεια σε πολλούς τομείς, μην έχοντας την εμπειρία αντίστοιχων βιωμάτων στο παρελθόν, δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε. Για πολλούς η σκέψη ότι θα μείνουν στην καραντίνα για μεγάλο χρονικό διάστημα μαζί με τον/την σύντροφό τους, είναι από ανησυχητική έως τρομακτική».

Πράγματι, για κάποια ζευγάρια το να κλειστούν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι 24/7 μπορεί να είναι ένα πείραμα για τη σχέση τους ή έστω μια δύσκολη δοκιμασία. Μπορεί να έχουν φτάσει και στα αφτιά μας ιστορίες από τον περίγυρό μας.

Για εκείνη τη γνωστή μας εργαζόμενη μητέρα που «αναγκάστηκε» να συμβιώσει με τον σύζυγο και τα παιδιά της στο σπίτι της για μερικές ημέρες και χαρακτήρισε την κατάσταση που επικρατούσε στο σπίτι της ως μια «μικρή κόλαση», κάτι που δεν ξέρω αν θα μου άρεσε να άκουγα αν ήμουν ένα από τα παιδιά της.

Σε κάθε περίπτωση, κατάλαβα πως η έννοια «σπίτι», «οικογένεια», «μητρότητα», «συζυγική ζωή», δε μεταφράζονται για όλους τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο. Για κάποιους μπορεί να είναι ευλογία, για κάποιους άλλους ένα μαρτύριο που θέλουν να μοιραστούν για να νιώσουν μάλλον καλύτερα.

Τι είναι όμως αυτό που καθορίζει τη συμπεριφορά των ανθρώπων μέσα στη σχέση; Όπως λέει ο Στέφανος Κατσάρας: «Οι συμπεριφορές όλων μας, στην ουσία, καθορίζονται από το ιστορικό μας. Με λίγα λόγια, και σε πολύ αδρές γραμμές, το παρελθόν μιας σχέσης προδιαγράφει σε σημαντικό βαθμό το μέλλον της. Ωστόσο το παρελθόν είναι δυναμικό και εξελισσόμενο».

Πώς συμβαίνει αυτό; Όσα κάνουν τα ζευγάρια σήμερα αποτελούν το υλικό των αναμνήσεων που θα έχουμε αύριο. Επομένως, αν θέλουμε να ζούμε σε μια σχέση που έχει ένα παρελθόν που «εξασφαλίζει» ένα επιθυμητό παρόν και μέλλον, οφείλουμε να κοιτάξουμε σοβαρά το παρόν μας.

Όπως εξηγεί ο κ. Κατσαράς: «Το παρελθόν το χτίζουμε συνεχώς και άρα έχουμε την δυνατότητα παρέμβασης σήμερα ώστε το αυριανό παρελθόν να μπορεί να προδιαγράψει την θετική εξέλιξη μιας σχέσης. Δεδομένου ότι μάλλον κανείς δεν έχει αντίστοιχη εμπειρία καραντίνας στο παρελθόν, θα πρέπει εγκαίρως να ρυθμίσουμε τις συνθήκες έτσι ώστε το μέλλον της σχέσης να είναι το επιθυμητό»

Ποια είναι τα ζευγάρια τα οποία θα αξιοποιήσουν την καραντίνα προκειμένου να περάσουν όμορφα και δημιουργικά το χρόνο τους δυναμώνοντας έτσι τη σχέση τους;

«Η πρόβλεψη που μπορούμε να κάνουμε, έχει να κάνει με το ιστορικό κάθε σχέσης ξεχωριστά. Αν για παράδειγμα, η σχέση είναι σχετικά πρόσφατη και δεν έχει φτάσει σε κορεσμό, το ζευγάρι θα νιώσει την καραντίνα (αρχικά τουλάχιστον) ως ευκαιρία να περάσει χρόνο μαζί. Το ίδιο ισχύει και για τα ζευγάρια που αν και σε μακροχρόνια σχέση, πριν την καραντίνα δεν είχαν την ευκαιρία να περνάνε πολύ χρόνο μαζί, γεγονός που αυξάνει την αίσθηση σημαντικότητας του κοινού χρόνου. Αυτό σε συνδυασμό με ένα ιστορικό πολλών κοινών ευχάριστων στιγμών αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα, η περίοδος της καραντίνας να βιωθεί (και πάλι τουλάχιστον αρχικά) ως ευκαιρία για ευχάριστο κοινό χρόνο».

Υπάρχουν βέβαια και δύσκολες περιπτώσεις, όπως εκείνες ζευγαριών που έχουν βαρεθεί ή που ήδη αντιμετωπίζουν άλλα προβλήματα στις σχέσεις τους.

Ο Στέφανος σημειώνει ότι «σε μία ήδη προβληματική σχέση, περιμένουμε ότι πιθανότατα τα προβλήματα θα αναδειχθούν έτι περαιτέρω και πιθανόν να προκύψουν και νέα. Αυτό είναι αναμενόμενο να συμβεί καθώς ο κορεσμός θα αυξηθεί και τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα της σχέσης θα πυροδοτούν καυγάδες με αποτέλεσμα το ήδη βεβαρημένο ιστορικό να βαίνει επιδεινούμενο».

Παρόλα αυτά, ακόμα και σε αυτή τη νέα συνθήκη που έχει δημιουργήσει η καραντίνα, είναι αναγκαίος ο ατομικός χρόνος και η απομόνωση από τον/την σύντροφό μας.

«Φροντίζουμε να περνάμε χρονικά διαστήματα, ακόμα και μέσα στην ημέρα, χωριστά, είτε με το να εργαζόμαστε από το σπίτι, όσοι ακόμα έχουμε την δυνατότητα αυτή, είτε και με το να απομονωνόμαστε σε ξεχωριστά δωμάτια του σπιτιού, διαβάζοντας ένα βιβλίο ή κάνοντας μία οποιαδήποτε ασχολία χωριστά ο ένα από τον άλλο», λέει ο κύριος Κατσαράς.

Μάλιστα, όπως σημειώνει, δεν υπάρχει «συνταγή» όσον αφορά πόσο χρόνο πρέπει να περνάμε μαζί -ακόμα και στην καραντίνα.

Το ζητούμενο είναι ο χρόνος αυτός, όσος είναι, να είναι ποιοτικός και ευχάριστος, καθώς σε αντίθετη περίπτωση «είναι προτιμότερο να μειώσουμε τον κοινό χρόνο, αυξάνοντας επί της ουσίας την στέρηση. Η στέρηση και ο κορεσμός (στην επιστήμη της ανάλυσης συμπεριφοράς ονομάζονται θεμελιωτικές διαδικασίες) είναι δύο έννοιες αντίθετες. Παρεμβαίνοντας σε αυτές και ταυτόχρονα ρυθμίζοντας σωστά τις συνθήκες ώστε να υπάρχει ευχάριστη αλληλεπίδραση μεταξύ του ζευγαριού, μπορούμε να έχουμε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα με διάρκεια στον χρόνο».

Πηγή: playboy.gr