Η ΒΙΚΥ ΔΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ

Προσπαθώ να θυμηθώ πότε και πώς πρωτοέφαγα το κόλλημα με το ραδιόφωνο αλλά είναι βαθιά κάπου θαμμένο μέσα μου. Δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Είναι σαν να ζητάς από ένα αρρωστάκι να περιγράψει με υπομονή και ζήλο την αιτία της αρρώστιας του. Καθόμουν πολλά βράδια και άκουγα τραγούδια, το είχα χωμένο κάτω από το μαξιλάρι μου το ραδιοφωνάκι –να μην το ακούσει η μάνα μου που πίστευε πως αυτό δεν θα με ταΐσει στη ζωή.. Φύγε μάνα, κρατάω κεραία… και έσκαγα από το κακό μου που εγώ δεν ήμουν μέρος του. Έλεγα από μέσα μου: εγώ πότε θα γίνω παραγωγός; Πέρασαν τα χρόνια και σπούδασα πολύ αλλά η εμμονή παρέμενε πάντα. Τέλος! ήμουν radiophonic. Κάτι σαν το alcoholic και αυτό –αν με πιάνεις.. Και κάπως έτσι αποφάσισα να γίνω παραγωγός. Μπορώ να γίνω ό,τι θέλω να γίνω, είπα μέσα μου. Τίποτα άλλο εκτός από Πόλις( και μακαρόνια, και παϊδάκια, και λευκό κρασί, και βιβλία, και ταινίες.) Πρώτη φορά το μικρόφωνο να φράζει το στόμα μου και εγώ να τρέμω σαν το πρώτο φιλί. Και ήξερα ότι αυτό ήταν. Συνεχίστηκαν τα φιλιά και κάναμε σχέση. Εφτά χρόνια τώρα φαγούρα εκεί μέσα. Χτυπιόμαστε, αγαπιόμαστε και νυν και αεί..
Το έκανα και είχα δίκιο. Εγώ, το σπασικλάκι του σχολείου, να έχω το ραδιόφωνο σαν φωτεινό γλόμπο στο κεφάλι μου να μου δείχνει το πιο ακομπλεξάριστο μέλλον. Και εγένετο φως, και εγένετο μουσική.. Μου αφήνει μεγάλους θησαυρούς αυτή η δουλειά . Μου διώχνει την γκίνια και τη μιζέρια, όαση , ναι. Μια τσάρκα θα το έλεγα, γιατί στο ορκίζομαι… Μόνο ανεμελιά μου έδωσε. Δε χασμουρήθηκα ποτέ, ούτε κοινότοπα πράγματα είπα. Δεν ξέρω αν σου αρέσω, δεν ξέρω αν είμαι καλή σε αυτό, ο απολογισμός θα γίνει στην ώρα του. Προσπαθώ όμως, στο υπογράφω . Το έλεγε και ο Πωλ.. ο Σαρτρ, ντε.. «η καλύτερή σου δουλειά δεν είναι η πιο δύσκολη για σένα αλλά εκείνη για την οποία έβαλες τα δυνατά σου». Εγώ, το παλεύω, το εύχομαι και για σένα.. Just press play.
 
Γράφει η Βίκυ Δούκα