Συνέντευξη με τον Τάσο Σωτηράκη για την παράσταση ο «Άρης» που έρχεται στη Λάρισα

1256

Από την Καισαριανή, όπου ο Άρης Βελουχιώτης μίλησε για πρώτη φορά σχετικά με την αναγκαιότητα ένοπλου αγώνα κατά των κατακτητών, ξεκίνησε την περιοδεία του ο «Άρης» της Σοφίας Αδαμίδου, με τον Τάσο Σωτηράκη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη.

  • Η παράσταση που συγκίνησε και αγκαλιάστηκε σε περισσότερες από 200 παραστάσεις, επί δύο σαιζόν στο θέατρο Cartel, αλλά και σε πολλές πόλεις της Ελλάδας και την Κύπρο, θα παρουσιαστεί στις 12 Ιουλίου, στο «Κηποθέατρο Αλκαζάρ» στη Λάρισα, στις 21:15.

Στον ρόλο του Άρη ο Τάσος Σωτηράκης ο οποίος μας μιλάει για την παράσταση

  • Ηθοποιός σημαίνει φως”. Τι σε τράβηξε σ’ αυτό το φως; Μ’ άλλα λόγια πως ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με την υποκριτική;

Φως που δημιουργείται από αυτόν που μπορεί να ποιεί ήθος. Από αυτόν που μέσα από την τέχνη του και την πνευματικότητα του πλάθει έναν κόσμο που μπορεί να εκπαιδεύει. Αυτό τουλάχιστον πιστεύω εγώ. Φυσικά αυτό το πιστεύω δεν ήρθε από την αρχή. Προφανώς και όταν ξεκίνησα δεν είχα αυτό στο μυαλό μου.

Αυτό που πάντα με μαγνήτιζε ήταν η σκηνή. Οι πρώτες μου, βέβαια, επαφές με τη σκηνή ήταν ως μουσικός. Αλλά ποτέ δε μου έφτανε. Ήθελα κάτι παραπάνω. Σε πρώτο επίπεδο αυτό το παιχνίδι εναλλαγής ρόλων ή το να κάνεις κάποιον άλλον, όπως λέει πολύς κόσμος, το έβρισκα πολύ ενδιαφέρον. Έτσι πήρα την απόφαση να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου πρώτα σε ερασιτεχνικό επίπεδο και μετά να μπω σε μια δραματική σχολή.

Η σχολή, όπως ήταν φυσικό, μου έδειξε πολλά περισσότερα από ό,τι είχα εγώ στο μυαλό μου. Ξαφνικά άνοιξε μπροστά μου ένας κόσμος που είχε να κάνει με όλες τις τέχνες. Ανακάλυψα πράγματα που δε γνωριζα. Φυσικά οι σπουδες στην μουσική έπαιξαν το ρόλο τους, αλλά υπήρχαν τόσα άλλα που δε γνώριζα και είχα την ευκαιρία να αρχίσω να μαθαίνω προσπαθώντας μέχρι και σήμερα να φτάσω σε αυτό το φως. Η τέχνη του ηθοποιού δεν έχει ούτε στεγανά ούτε όρια. Όσο ανοιχτός είσαι σε αυτό που σου προσφέρει η ζωή και η κοινωνία, όσο έχεις πίστη στον εαυτό σου και θέληση για μάθηση, τόσο θα φτάνεις στην πνευματικότητα αυτής της λάμψης που προκαλεί το “ποιείν ήθος”. Δημιουργώ χαρακτήρα. Όχι μόνο για το θέατρο, αλλά και για τη ζωή την ίδια.

  • Ο μονόλογος είναι δύσκολο είδος θεάτρου.. Πώς είναι αυτή η εμπειρία;

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι είναι μοναδική εμπειρία το να είσαι μόνος σου επάνω στη σκηνή. Είναι σαν τον κολυμβητή μεγάλων αποστάσεων. Έχω υπάρξει κολυμβητής και το συναίσθημα είναι σχεδόν ίδιο. Όταν κολυμπάς μόνος σου στην πισίνα αποκόπτεσαι από τον έξω κόσμο. Δημιουργείς έναν δικό σου. 

  • Πού πιστεύετε πως οφείλει την επιτυχία του ο Αρης;

Στην κατάθεση της αλήθειας μας. Όλοι μας. Η Σοφία (Αδαμίδου), ο Βασίλης (Μπισμπίκης), όλοι οι φίλοι, γιατί φίλοι είναι πρώτα και μετά συνεργάτες, που εργάστηκαν με αγάπη και πάθος για να ανέβει αυτή η παράσταση. Κάναμε πράξη αυτό που λέμε μέσα από την παράσταση μας. Τη συνολική δουλειά για έναν σκοπό. Αυτό είδε και ο κόσμος και μας έχει ανεβάσει τόσο ψηλά. Το θέατρο είναι δουλειά συνόλου. Στο cartel έχουμε μαζευτεί μια ομάδα ανθρώπων που πιστεύουμε στην τέχνη μας. Την αγαπάμε με όλο μας το «είναι» και δινόμαστε ολοκληρωτικά.

  • Πως αντέξατε στους ώμους σας το φορτίο αυτού του ρόλου ;

Δεν το είδα ποτέ ως φορτίο. Ο,τι είναι δύσκολο να ανεβάσεις στην σκηνή ένα υπαρκτό πρόσωπο είναι σίγουρα αδιαμφισβήτητο. Δεν παύει όμως να είναι ένας ρόλος. Περισσότερο με απασχόλησε απασχόλεισαι το πως έζησε ο Άρης παρά το γεγονός του φορτίου της δύναμης που φέρει το όνομά του. Έτσι κιόλας το αντιμετωπίσαμε με τον Βασίλη (Μπισμπίκης) κατά τη δειάρκεια των προβών. Ως έναν ρόλο. Πιστεύω πως αν το έβλεπα ως φορτίο μπορεί να μη με πήγαινε τόσο μακριά. Άλλωστε ήταν επιλογή μου να παίξω τον Άρη. Μου έδινε από την αρχή χαρά να μελετάω και να ψάχνω για αυτόν τον άνθρωπο. Η κάθε παράσταση μου δίνει δύναμη γιατι μου δίνει τη δυνατότητα να τον ψάχνω όλο και πιο πολύ κι έτσι το όποιο βάρος ή φορτίο ελαφραίνει.

  • Από τον διάλογό σας με τον Άρη Βελουχιώτη, τι αποκομίσατε ως άνθρωπος κ.Σωτηράκη;

Ό,τι το να πιστεύεις, να παλεύεις, να αγωνίζεσαι, να διεκδικείς, να μη φοβάσαι, να τραβάς μπροστά θα σε ανταμείψει.

  • Πιστεύετε ότι αν ζούσε σήμερα ο Άρης θα σήκωνε τον κόσμο από τον καναπέ;

Δεν ξέρω να σας απαντήσω. Αυτό που πιστεύω είναι ότι οι συνθήκες δημιουργούν τους Άρηδες. Για εκείνη την επόχή, τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες γεννήθηκε μέσα από τον Θανάση Κλάρα, ο Άρης Βελουχιώτης. Σήμερα, παρά το γεγονός ότι ξαναζούμε παρόμοιες συνθήκες, τα δεδομένα είναι άλλα. Αυτό όμως δεν απαγευρεύει την γέννηση νέων Άρηδων που θα χαράξουν τη δική τους πορεία και θα βρουν τον τρόπο να σηκώσουν τον κόσμο από τον καναπέ. Από την άλλη, δεν πιστεύω ότι βρισκόμαστε όλοι στους καναπέδες. Ο καθένας από την δική του πλευρά δίνει έναν αγώνα, μικρό ή μεγάλο, πάντως δίνει. Τώρα πότε αυτός ο αγώνας θα πάρει χαρακτηριστικά φλόγας αυτό είναι θέμα συνθηκών.

  • Θεωρείς την γνώση και την καλλιέργεια, εργαλείο για την τέχνη που υπηρετείς;

Φυσικά. Αυτό είναι κάτι που δεν περιορίζεται μόνο στη δική μας τέχνη ή στο δικό μας επάγγελμα. Η γνώση και η καλλιέργεια σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο έτσι κι αλλιώς. Αυτό προφανώς κι έχει αντίκτυπο στην τέχνη σου και τη δουλειά σου. Άλλωστε πιστεύω πως όταν κατακτάς κάτι θες να πας παρακάτω. Να ψάξεις κι άλλο. Είναι μια δίψα που δεν τελειώνει ποτέ. Κάθε παράσταση γεννάει ερωτήματα που θέλουν απάντηση. Η απάντηση βρίσκεται στην αναζήτηση της γνώσης. Στην καλλιέργεια του πνεύματος, της ψυχή και του σώματος. Είναι αλληλένδετα. Πολλές φορές στο ωδείο που διδάσκω ρωτάω κάποιον μαθητή, “τί είναι αυτό το κομμάτι που θα παίξεις;” Δεν ξέρουν να απαντήσουν ποιο είναι το κομμάτι ή ποιος είναι ο συνθέτης και φυσικά δεν ξέρουν την ιστορία που γράφτηκε αυτό το κομμάτι. Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες σχετικά με αρμονία ή μορφολογία, αλλά για τα απλά. Δε φταίει ο δάσκαλος. Η έλλειψη παιδείας είναι μάστιγα πλεόν. Αν δεν μάθω το Α πως θα πάω στο Γ. Όταν όμως φτάσω στο Ω θα διψάω και για άλλο…Το χωράφι θα είναι πάντα εκεί. Αν το παρατήσεις όμως θα στεγνώσει και δε θα ξαναβγάλει καρπούς. Για να επανέλθω θα πω ότι δεν είναι απλώς εργαλείο η γνώση και η καλλιέργεια, αλλά επιτακτική ανάγκη.

  • Με τον ρόλο αυτό νιώθεις ότι αποκομίζεις εφόδια ως ηθοποιός;

Κάθε ρόλος, κάθε παράσταση, κάθε συνεργασία αφήνει και κάτι μέσα σου. Είναι όπως όταν κάνεις έρωτα. Κάθε φορά κάτι παίρνεις και κάτι δίνεις. Αυτός ο ρόλος μέχρι στιγμής με έχει σημαδέψει πολύ περισσότερο από κάποιον άλλο ως άνθρωπο. Η αποκομιδή των εφοδίων όμως ως ηθοποιός δε βασίζεται μόνο στον ρόλο. Αλλά στη συνεργασία και πως προσεγγίζεται ένας τέτοιος ρόλος. Η συνεργασία πρώτον με την Σοφία που έγραψε το έργο και δεύτερον και κυριότερο η συνεργασία με τον Βασίλη που σκηνοθέτησε την παράσταση. Ο τρόπος με τον οποίο δουλέψαμε, οι τεχνικές που χρησιμοποιήσαμε, οι ασκήσεις που κάναμε σε σχέση με τον ρόλο ως Άρη και με τον ρόλο ώς Τάσο, όλα αυτά και ακόμα περισσότερα είναι αυτά που μένουν ως εφόδια για επικείμενους ρόλους.

Το πιο σημαντικό όμως εφόδιο με αυτόν τον ρόλο είναι ότι όταν πιστεύεις σε κάτι αξίζει πραγματικά να πάρεις το ρίσκο. Και το να ανέβει ο Άρης Βελουχιώτης στη σκηνή ήταν μεγάλο ρίσκο.

  • Πώς προσέγγισε ο σκηνοθέτης της παράστασης, κ. Μπισμπίκης, τον σπουδαίο αυτόν άνδρα;

Το μαγικό με τον Βασίλη είναι ότι αντιμετώπισε τον Άρη με αγάπη και αγνότητα. Χωρίς σκηνοθετικές φανφάρες και παιχνιδίσματα. Από την αρχή μπήκαμε στην διαδικασία ότι το Άρη δεν τον ξέρουμε, αλλά θα τον μάθουμε σιγά σιγά. Αφήσαμε όλες τις ιστορίες και τους αστικούς μύθους έξω από το παιχνίδι. Ήταν κάτι που δεν το χρειαζόμασταν κιόλας. Τον Βασίλη τον ενδιέφερε ο Άρης ως άνθρωπος. Να ψάξουμε την ανθρώπινη του πλευρά και να την αναδείξουμε. Να φέρουμε στην επιφάνεια τη λαχτάρα αυτού του ανθρώπου για το “εμείς”, την πίστη του σε ένα ιδανικό, τον αγώνα του για έναν σκοπό. Όλο αυτό μέσα από τα στοιχεία που μας έδινε το έργο της Σοφίας Αδαμίδου, ένα έργο που γράφτηκε βασιζόμενο σε ντοκουμέντα και φώτιζε πολύ εξυπνα και περίτεχνα προσωπικές στιγμές του Άρη που ο Βασίλης ανέδειξε μέσα από έναν μονόλογο δράσης και αφήγησης της ιστορίας.

  • Στο έργο της Σοφίας Αδαμίδου βιώνουμε τις τελευταίες στιγμές ενός αγωνιστή, την ψυχολογική του καταρράκωση και τη ματαίωση του οράματος και των προσδοκιών του. Ποιες είναι οι τελευταίες του σκέψεις, όταν μένει μόνος με τον εαυτό του;

Τις τελευταίες σκέψεις δε θα τις μάθουμε ποτέ. Ό,τι και να πούμε όσο και να τον μελετήσουμε και να σκάψουμε βαθιά μέσα στον Άρη, τις τελευταίες σκέψεις δεν μπορούμε να τις ξέρουμε. Από τη δική μου σκοπιά αυτό που πιστέυω είναι ότι παρά την πίκρα του και τη στεναχώρια του που δεν κατάφερε να δει το όνειρό του να παίρνει σάρκα και οστά έμεινε πιστός μέχρι την τελευταία στιγμή στον σκοπό και στο όραμα του. Αυτό αποδεικνύει κιόλας η τελευταία πράξη της ζωής του. Η δύναμη που είχε για να σηκώσει το όπλο στο κεφάλι του. Η ελευθερία του να είμαστε κυρίαρχοι της ζωής μας.

  • Μελλοντικά σας σχέδια.

Το πρώτο είναι ότι ελπίζω να βρω τον απαιτούμενο χρόνο να ασχοληθώ με τα μουσικά μου που έχουν μείνει πίσω. Σε ότι αφορά το θέατρο, μετά την περιοδεία του “Άρη” συνεχίζουμε και πάλι από Οκτώβρη τις παραστάσεις μας στον Τεχνοχώρο Cartel για τρίτη σεζόν και σιγά σιγά θα μπούμε στην διαδικασία των δοκιμών για τα “Κόκκινα φανάρια” που θα σκηνοθετήσει ο Βασίλης Μπισμπίκης και θα ανέβει πλέον με τον καινούργιο χρόνο. Παράλληλα, από το φθινόπωρο, θα ξανανέβει η “Γέρμα” σε σκηνοθεσία Θανάσαη Σαράντου.. Μόλις τελειώσαμε τις παραστάσεις μας από το θέατρο Θησείον για αυτήν τη σεζόν και συνεχίζουμε πάλι με τη νέα.

12/07/19 – Ο «Άρης» στο Κηποθέατρο Αλκαζάρ στη Λάρισα