ΤΙΣ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΙΛΩ

Όχι, ο τίτλος δεν έχει να κάνει με τις ειδήσεις και τη διαρκώς χειμαζόμενη ελληνική οικονομία, αλλά με τις δυο ταινίες που είδα πρόσφατα και με έκαναν να παραμιλήσω κυρίως από χαρά. Όχι ότι δεν εκνευρίζομαι με τις ταινίες, απλά αυτήν την εβδομάδα έτυχε να αστράψει το μάτι μου και να θυμηθώ όλους τους λόγους που αγάπησα το σινεμά. Όσοι ζείτε σε έναν παράλληλο κόσμο ταινιών ελάτε μαζί μου να τις λιανίσουμε και να τις σπάσουμε σε κομματάκια- αλλά πάντα
ευλαβικά.
 
(+) BIRDMAN- ή η απρόσμενη αρετή της αφέλειας
Ένας εξοφλημένος ηθοποιός, που κάποτε έπαιξε έναν σουπερ ήρωα μάχεται με το εγώ του και επιχειρεί να τα ξαναβρεί με την οικογένεια του, την καριέρα του και τον εαυτό του σε μια περίοδο που ανεβάζει ένα έργο στο Broadway.
Πρωταγωνιστούν: Michael Keaton, Zach Galifianakis, Edward Norton, Emma Stone, Naomi Watts
Σκηνοθεσία: Alejandro Gonzalez Inarritu
Εκθαμβωτικό, απλά. Ένας θρίαμβος σε κάθε δημιουργικό επίπεδο .Από το σενάριο και το σκηνοθέτη μέχρι τους χαρακτήρες και την εκπληκτική ηθοποιία του Κιτον, που μη μου πεις, σου θυμίζει σε πολλά τον πρωταγωνιστή. Η πέμπτη και καλύτερη ταινία του Ιναριτου που ξεσαλώνει και δείχνει ότι είναι υπέρ του δέοντος εγκεφαλικός δημιουργός και απαιτεί να το δεις και να το ξαναδείς για να εκτιμήσεις τις προσλαμβάνουσες του. Για μένα, η μεγαλύτερη μαγκιά του σκηνοθέτη είναι ότι σε εγκλωβίζει μετά το τέλος της ταινίας, που αρχίζουν να σε ζώνουν τα φίδια και σκεφτεσαι ξανά και ξανά όλες τις αριστοτεχνικά στημένες σκηνές. Έξοχο δείγμα δραμωδιας, όπως ονομάζουν οι Αμερικανοί τη δραματική κομεντί που καθρεφτίζει άψογα τη σημερινή επαγγελματική, οικονομική, διαπροσωπική πραγματικότητα. Η υπόθεση σου λέω σηκώνει οσκαρ. Να τρέξεις να το δεις, μη χάσεις.
 
 
(+) AMERICAN SNIPER
Η ακρίβεια του ελευθέρου σκοπευτή του αμερικανικού στρατού, Chris Kyle, σώζει αναρίθμητες ζωές στο πεδίο μάχης και τον καθιστά θρύλο. Πίσω όμως στο σπίτι, στη γυναίκα του και τα παιδιά του ο Κρις ανακαλύπτει ότι ο πόλεμος είναι αυτός που δεν μπορεί να αφήσει πίσω.
Πρωταγωνιστούν: Bradley Cooper, Sienna Miller
Σκηνοθεσία: Clint Eastwood
Για μια ακόμη φορά ο Κλιντ Ιστγουντ σκηνοθετεί με θεαματικό τρόπο ένα πολεμικό έπος. Είναι γεμάτο από αυτά που περιμένεις από μια καλή έως πολύ καλή ταινία μαζικής κατανάλωσης και σκεφτόμενης αλληγορίας (καλά, εντάξει, ελαφρά σκεπτόμενης, δε χρειάζεται να μπουκώσεις). Αυτό που σίγουρα της αναγνώρισα είναι η δημιουργία αυτού του υπαρξιακού σασπένς μέσα από την ιχνογραφία των πρωταγωνιστών. Στα μείον της είναι ότι δεν ξεφεύγει από την κλασσική αμερικανια και το πάθος για τα όπλα, αλλά αναγνωρίζω ότι ο σκηνοθέτης είναι σπαρτιατικά ταγμένος στο στόχο του. Σινεμά με ‘καρύδια’ και τεχνογνωσία.
Γράφει η Βίκυ Δούκα